młodość

Młodość przemija

Tematem najnowszego filmu Paolo Sorrentino (Wielkie piękno, Wszystkie odloty Cheyenn’a) jest przemijanie życia, pokazane na przykładzie wspólnych wakacji dwóch leciwych artystów: reżysera Micka Boyle’a (Harvey Keitel) i kompozytora Freda Ballingera (Michael Caine). Obaj zażywają wygód w luksusowym alpejskim kurorcie w towarzystwie szerokiego grona młodych ludzi, w tym modelek, aktorów i swoich dzieci. W sielankowej scenerii pełnej kwiecistych łąk i błękitnych basenów, wbrew pozorom rozgrywają się jedne z najważniejszych chwil w życiu niemal wszystkich bohaterów. Protagoniści przechodzą głębokie wewnętrzne przemiany, przed niektórymi otwierają się nowe ścieżki życia, przed innymi się one zamykają. Wszystko to ukazane jest ze sporym ładunkiem środków poetyckich. Twórcy położyli duży nacisk na wyeksponowanie walorów estetycznych obrazu.

Głównym bohaterem opowieści jest Fred Ballinger, emerytowany kompozytor, który zasłynął stworzeniem Prostych piosenek, czyli jedynego jego utworu zaliczanego do tzw. kultury popularnej. Towarzyszący mu aktor Jimmy Tree (Paul Dano) przyrównał ten utwór do swojego występu w blockbusterze o robotach, swojej jedynej mniej ambitnej roli i jedynej, z której jest powszechnie znany. Fred tęskni za swoją żoną i czasami swojej świetności. Towarzyszy mu w tym córka Lena, która staje się dla widza przewodnikiem w dociekaniach, czy dla bohatera rzeczywiście nie liczy się w życiu nic poza muzyką.

Mick Boyle zdaje się mieć swobodniejsze podejście do życia od swojego kolegi. Jako ojciec Juliana, który na początku filmu zrywa związek z córką Freda, potrafi nawymyślać mu w niewybrednych słowach, dosadnie dając do zrozumienia co sądzi o całej sprawie. Pełny absurdalnego humoru Mick okazuje się być jednak niemniej skomplikowaną postacią od Freda, a jego głęboko skrywane rozterki również wysuną się na pierwszy plan. Mick pracuje w pensjonacie nad projektem nowego scenariusza, w czym pomaga mu pełna kolorytu grupa młodych ludzi. Pokazani są oni jednak zdawkowo, jakby byli tylko spierającymi się głosami w głowie Micka, który przeważnie podsumowuje wspólne burze mózgów najcelniejszym pomysłem dialogowym.

Jednym z głównych wątków filmu jest wizyta przedstawiciela królowej angielskiej, który pojawiając się wielokrotnie próbuje namówić kompozytora do wystawienia Prostych piosenek przed głową Wielkiej Brytanii. Fred ma co do tego jednak wiele obiekcji i niezwykle się upiera w swoim postanowieniu. Wyrazistym wątkiem obyczajowym jest historia jego córki, która szuka w ośrodku wypoczynkowym pocieszenia po porzuceniu przez dotychczasowego partnera.

Michael Cane i Harvey Keitel w swoich rolach

Michael Cane i Harvey Keitel w swoich rolach

W spojrzeniu całościowym fabuła raczej nie jest ciekawa. Biorąc pod uwagę samą akcję, na ekranie nie dzieje się za wiele i raczej nic bardzo interesującego, a zastosowane schematy dramaturgiczne są bardzo powszednie. Największą uwagę twórcy zdają się przywiązywać do życiowych mądrości i filozoficznych sentencji, którymi film jest przepełniony. Aktor Jimmy prowadzi wywód o postawach artystycznych, pod wpływem znajomości z Fredem postanawia on zastanowić się nad swoją karierą. Fred i Mick w swoich dialogach formułują prawdy na temat życia ujętego z perspektywy jego końcówki. Lena wyrwana siłą z dotychczasowych schematów związku szybko odnajduje się w nowych. A bezimienna młoda masażystka przedstawia swoje oryginalne podejście do kontaktów międzyludzkich, niejasno tłumacząc, że dla niej najważniejszy jest dotyk.

Wszystko to jednak można by określić mianem ambitnego filmu dla ubogich. Życiowe prawdy, którymi zasypuje nas Sorrentino są bardzo proste i raczej oczywiste. Fabuła, jak już było wspomniane, jest co najwyżej przeciętna. Jedynym walorem filmu zdaje się być strona wizualna, na ekranie bardzo często ukazywane są śliczne krajobrazy Alp. Przeplatane są jednak scenami mocno kiczowatymi, choć być może był to zamierzony efekt groteski. Młodość zewsząd epatuje mniej lub bardziej subtelną erotyką, która wylewa się z obrazu, dialogów i zdarzeń. Nagość dotyczy niemal każdego wydarzenia z życia bohaterów. Pojawiają się też postacie takie jak Miss Universe, która nie ma w zasadzie żadnej roli ponadto żeby zaprezentować swoje ponętne kształty. Dość długi i niezbyt gęsty fabularnie najnowszy film Paolo Sorrentino pod koniec seansu zaczyna przynudzać, tym bardziej, że jego finał jest mocno przeciągnięty.


Stanisław Rohnka

1 comment

  • MashaCrado

    Ten komunikat jest zamieszczony tutaj przy użyciu XRumer + XEvil 4.0
    XEvil 4.0 to rewolucyjna aplikacja, która może ominąć niemal każdą ochronę przed botnetami.
    Uznawanie przez firmę Captcha Google (ReCaptcha-1, ReCaptcha-2), Facebook, Yandex, VKontakte, Captcha Com i ponad 8,4 milionów innych typów!

    Czytasz to – to znaczy, że działa! 😉
    Szczegóły na oficjalnej stronie internetowej XEvil.Net, jest bezpłatna wersja demonstracyjna.

    srebrny-ekran.pl

    See also:
    earn money by captcha Anti-ReCaptcha software: XEvil 4.0 589

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Free apk download Free pdf download