Tag : francuskie-kino

post image

Do zobaczenia w zaświatach – recenzja

Do zobaczenia w zaświatach lub prędzej

Tak to jakoś jest, że Francuzi znacznie bardziej wolą robić filmy o pierwszej niż o drugiej wojnie światowej. Jest to oczywiście związane z diametralnie różną rolą, jaką odegrała ich armia w obu konfliktach. Agresja Trzeciej Rzeszy z 1940 roku okryła ich kraj hańbą na długie lata i spowodowała, że dla wielu narodów Francja stała się symbolem walki bez zaangażowania, uległości i klęski. Jednak w pierwszej wojnie spisali się znacznie lepiej, z ogromnym poświęceniem przetrzymując napór państw centralnych, czym poniekąd zmazywali wtedy hańbę wojny francusko-pruskiej z lat 70. XIX wieku. Dlatego to pod koniec pierwszej wojny światowej rozpoczyna się akcja filmu Do zobaczenia w zaświatach Alberta Dupontela. Ten reżyser o skromnym dorobku znany jest głównie z ról aktorskich i również tym razem rozgrywa pierwsze skrzypce jako główny bohater, Albert Maillard. (więcej…)

post image

Obietnica poranka – recenzja

Dotrzymana obietnica poranka

Obietnica poranka to tytuł filmu o francuskim pisarzu, Romainie Garym, lecz także tytuł jego autobiografii z z 1960 roku. Historia życia autora ukazana jest w specyficzny sposób: pod kątem relacji z matką, która zaborczo przysłoniła mu cały świat w młodzieńczym etapie życia. Nie oznacza to jednak złych relacji między nimi. Przeciwnie, Obietnica poranka jest hołdem, złożonym matce, a jednocześnie świetnym sposobem na przedstawienie najciekawszych lat życia pisarza.

Romain Gary urodził się w 1914 roku w Moskwie lub Wilnie (oba Imperium Rosyjskie) jako Roman Kacew. Akcja filmu rozpoczyna się dziesięć lat później, gdy chłopak mieszka z matką w polskim Wilnie. W postać bohatera wcielił się Pierre Niney (Miłość po francusku, Frantz). Kacewowie są Żydami, a między sobą rozmawiają nie po rosyjsku czy polsku, ale po francusku. To właśnie do Francji przeniosą się jeszcze w latach 20., po bankructwie warsztatu krawieckiego pani Kacew. Oprócz tego etapu w filmie kilkakrotnie powraca jeszcze temat Polski, z jednej strony pokazujący, że polskie korzenie znaczyły dla pisarza wiele, z drugiej strony nasi rodacy zobrazowani są absurdalnie karykaturalnie, jako chciwi, zdegenerowani brutale, od których lepiej trzymać się z daleka. Co skłoniło reżysera, Erica Barbiera, do tak nienawistnej narracji – można się tylko domyślać.

obietnica poranka

kadr z filmu
materiały dystrybutora

obietnica poranka

kadr z filmu
materiały dystrybutora

Karykaturalnie przedstawiona jest również matka Romana, Nina, grana przez Charlotte Gainsbourg (Nimfomanka, Antychryst). Kobieta stara się sterować synem niemal całkowicie, ponieważ chce z jego pomocą spełnić wszystkie swoje życiowe ambicje. Roman musi być najlepszy we wszystkim, co robi; uczył się strzelać, grać na skrzypcach, dworsko zachowywać, ale nie mógł zająć się malarstwem, mimo chęci. Nina za wszelką cenę chciała zrobić z niego artystę i ostatecznie znaleźli kompromis, którym było pisarstwo.

Roman posłusznie wykonuje polecenia rodzicielki, sporadycznie tylko stawiając jej opór. Pierwsze trzydzieści lat życia przeżył pod jej dyktando, nierzadko posunięte absurdalnie daleko. Oboje cechuje psychiczna niestabilność, momentami ocierająca się o szaleństwo. Mimo niezdrowych relacji, syn kochał swoją matkę nad życie, dlatego jego najjaśniejszym celem było zawsze spełnianie jej ambicji.

Film jest momentami drażniący ze względu na przerysowane reakcje i irytujące zachowania Niny Kacew. Mało przyjemna jest również pierwsza część, w której życie w przedwojennej Polsce ukazane jest jak kara, na którą nie wiadomo dlaczego w ogóle skazani byli bohaterowie, ponieważ wyjazd do Francji wygląda na absolutnie błogie doświadczenie. Obietnica poranka jest jednak jak wino i im dalej w las, tym bardziej akcja i bohaterowie stają się interesujący i mili w oglądaniu. Mimo ponad dwóch godzin seansu, nie ma w nim miejsca na dłużyzny. Życie Gary’ego jest potężnie naładowane ciekawymi zdarzeniami, którymi można by zapełnić jeszcze dłuższy film.


Stanisław Rohnka

post image

Po latach – recenzja

Ukarać go po latach?

Francusko-włoski dramat Po latach opowiada o byłych członkach włoskiej komunistycznej organizacji terrorystycznej, którzy po serii zamachów w latach 70. i 80. dostali azyl we Francji. Po około dwóch dekadach (akcja filmu toczy się na początku XXI wieku) dochodzi w Italii do morderstwa sędziego, które zostaje powiązane z działalnością wspomnianej grupy, w związku z czym Francja cofa im azyl i rozpoczynają się ekstradycje. Żyjący w spokoju Marco Lamberti, dawny przywódca grupy, postanawia natychmiast się zakonspirować, by uniknąć aresztowania. (więcej…)

post image

Prawdziwa historia – recenzja

Niekoniecznie prawdziwa historia

Zeszłoroczna premiera Prawdziwej historii Romana Polańskiego była dla fanów dużym zaskoczeniem. Podobnej skali rozczarowaniem był długi czas oczekiwania na umieszczenie filmu w repertuarach polskich kin, choć przecież samo nazwisko reżysera jest w tym przypadku wystarczającą reklamą. Gatunek, określony jako thriller psychologiczny, zapowiadał kino głęboko osadzone w indywidualnym stylu reżysera. Przypuszczenia te okazały się słuszne. (więcej…)

post image

W czterech ścianach życia – recenzja filmu

Zamknięci w czterech ścianach życia

 

Kino zachodnioeuropejskie ostatnich lat zdaje się mieć jeden temat przewodni, a są nim relacje społeczne rdzennej ludności z emigrantami. Większość filmów podejmuje problem nawiasem, jako wątek poboczny, czasem zawarty wręcz między wierszami; innym razem głównym bohaterem jest obcokrajowiec mieszkający we Francji czy Belgii, bo głównie o tych państwach mowa. Inaczej rzecz ma się w przypadku W czterech ścianach życia – osobliwie przetłumaczonym z oryginalnego Insyriated, wskazującego dosłownie na miejsce akcji filmu – Syrię. (więcej…)

Free apk download Free pdf download