Bracia Coen – wybitni reżyserzy

Nakręcili wspólnie kilkanaście filmów za które zdobyli wiele międzynarodowych nagród. Są autorami pozycji kultowych, takich jak Barton Fink, Fargo czy też Big Lebowski. W amerykańskim kinie nie mają równego sobie twórczego duetu. Filmografia Braci Coen jest zróżnicowana: od mrocznych thrillerów po szalone komedie, ale za fasadą gatunkowości, absurdu i czarnego humoru kryje się także głębsza refleksja nad kondycją człowieka i dziwacznymi kolejami jego losu.

Bracia Coen

Pochodzą z Minneapolis, największego miasta Minnesoty. Joel urodził się tam w 1954 r., natomiast Ethan trzy lata później w tym samym miejscu. Wychowywali się w rodzinie wykładowców akademickich o rosyjsko-żydowskich korzeniach. Już w wieku kilkunastu lat chłopcy kupili swoją pierwszą kamerę i zaczęli kręcić filmy, które były inspirowane ich ulubionymi produkcjami. Mieli też własne pomysły – m.in. stworzyli The Banana Film, który opowiadał o człowieku pachnącym bananami. W tej dziwnej historii widać już siłę wyobraźni Joela i Ethana.

Joel ukończył studia filmowe na uniwersytecie w Nowym Jorku, gdzie nakręcił film dyplomowy pt.: Soundings, opowiadający o dziewczynie, która uprawia seks z głuchoniemym chłopakiem. Bracia podobno umówili się, że jeden z nich zdobędzie wykształcenie humanistyczne. Ethan był młodszy, więc padło na niego i w ten sposób ukończył filozofię w Princeton, jednak obydwaj byli bardziej zainteresowani tworzeniem filmów niż akademicką nauką. Po studiach Joel kilkakrotnie pracował jako asystent producenta oraz jako drugi montażysta przy horrorze Martwe zło (1981) Sama Raimiego. Po sukcesie tego filmu bracia napisali scenariusz i wyreżyserowali swoje debiutanckie dzieło: Śmiertelnie proste. Główną rolę miała zagrać Holly Hunter, ale zrezygnowała. Nie chciała jednak zostawiać Coenów z niczym, więc na swoje miejsce zaproponowała Frances McDormand. W ten sposób Bracia zyskali świetną aktorkę, a Joel dziewczynę, która szybko stała się jego żoną.

Pierwsze filmy: Śmiertelnie proste, Arizona junior, Ścieżka strachu

ścieżka strachu

Mroczny klimat Śmiertelnie proste. Kadr z filmu

Już w pierwszym filmie Braci pojawiają się charakterystyczne cechy ich twórczości, które będą ujawniały się w wielu kolejnych filmach. Wykorzystane są tutaj konwencje gatunkowe horroru i filmu noir, zagmatwane wątki, absurd w zachowaniach postaci oraz czarny humor. Historia zaczyna się prosto: młoda i ładna Abby (Frances McDormand) nawiązuje romans z pracownikiem swojego męża (John Getz). Porywczy małżonek (Dan Hedaya) zleca zabójstwo kochanków prywatnemu detektywowi, który rozwiązuje ten problem w nieco inny sposób. Rodzi to ciąg dziwnych wydarzeń, których siłą napędową jest brak porozumienia między bohaterami. Ich decyzje i czyny obnażają absurd ludzkiego istnienia, ale także irytują swoją nieracjonalnością. Film został dobrze przyjęty i wygrał Festiwal Filmowy Sundance oraz otrzymał nagrodę Independent Spirit.

Tymczasem Joel kontynuował współpracę z Samem Raimim. Dołączył do nich także Ethan, czego owocem był thriller Fala zbrodni (1985). Po sukcesie Śmiertelnie proste Coenom było łatwiej znaleźć fundusze na następny film: Arizona junior. Młode małżeństwo: recydywista (Nicolas Cage) i więzienna strażniczka (Holly Hunter), bezskutecznie stara się o dziecko. W końcu postanawiają porwać jedno z pięcioraczków bogatego i szanowanego obywatela miasta, który oczywiście próbuje odzyskać potomka. Bracia Coen wzięli tutaj na warsztat komedię – gatunek, który przysporzył im największej popularności. W Arizona junior nie brakuje czarnego humoru i absurdu, który ujawnia się choćby w samym pomyśle porwania niemowlaka. W filmie pojawia się Frances McDormand, żona Joela, oraz John Goodman, który będzie często występował u Braci.

Następny film, Ścieżka strachu, jest mocno zakorzeniony w tradycji noir. Jako inspiracje można wymienić powieści Dashiella Hammeta, szczególnie Szklany klucz oraz Krwawe żniwo. Akcja Ścieżki strachu rozgrywa się w Ameryce w czasach prohibicji. Miastem rządzi miejscowy boss Leo (Albert Finney), którego doradcą jest główny bohater – Tom Reagan grany przez Gabriela Byrne’a. Sytuacja komplikuje się już od pierwszej sceny, gdy włoski szef konkurencyjnego gangu postanawia zabić bukmachera, którego ochrania Leo (John Turturro). W dodatku kochanka bossa (Marcia Gay Herden), a wkrótce potem także Toma, jest tego bukmachera siostrą. W swoim filmie bracia Coen ukazują barwny przestępczy światek, wciąż zmieniające się sojusze i bezwzględność tych, którzy chcą utrzymać się na fali. Bohaterowie prezentują utarte typy: bezwzględny i cyniczny, ale i sympatyczny protagonista, piękna femme fatale, boss, który nie potrafi sobie poradzić bez inteligentniejszych od siebie pomocników czy też włoski mafiozo i jego okrutny pomagier. Dzięki symbolice, która ujawnia się m. in. w powtarzającym się motywie kapelusza, który spada z głowy bohatera i etycznym rozterkom włoskiego bossa, do Ścieżki strachu zostają wprowadzone wątki egzystencjalne. Nie ma tutaj żadnego przesłania czy też oceny postaw bohaterów, jest za to refleksja nad wolnością, zdradą i różnie pojmowaną moralnością. Film otrzymał Srebrną Muszlę za najlepszą reżyserię na Festiwalu Filmowym w San Sebastian.

Wielkie sukcesy: Barton Fink i Fargo

frances

Frances McDormand w roli policjantki. Kadr z filmu Fargo

Zrealizowany w 1991 Barton Fink to pierwszy duży sukces Coenów – otrzymali za niego Złotą Palmę w Cannes. Filmu tego nie da się tak łatwo przypisać do konkretnego gatunku. Choć zawiera sceny komiczne, daleko mu do komedii. Początkowo nic tego nie zapowiada, ale obraz nagle przeradza się w thriller. Fabuła przedstawia się następująco: tytułowy Barton Fink, młody dramaturg (John Turturro), który właśnie odniósł wielki sukces, za namową przyjaciela przeprowadza się do Hollywood, by za grube pieniądze pisać scenariusze do filmów klasy B. Zostaje przyjęty z wielkimi honorami przez świetnie sportretowanego, typowego nowobogackiego potentata (Michel Lerner). Fink odcina się od świata w podupadającym hotelu, ale niestety zupełnie nie ma natchnienia, a w dodatku chce stworzyć wielkie, prawdziwe dzieło, które – jak się domyśla – niekoniecznie sprawdzi się jako scenariusz popularnego filmu. Samotny bohater zaprzyjaźnia się z Charlim (John Goodman), prostym facetem, który pracuje jako agent ubezpieczeniowy. Barton poznaje także sławnego pisarza i jego piękną sekretarkę, którzy mają mu pomóc w pisaniu scenariusza. Wkrótce życie Finka mocno się komplikuje, a zakończenie ostatecznie pozostaje niejednoznaczne. Barton Fink jest jednym z filmów, o których można powiedzieć, że mają specyficzny klimat. Cały czas w życiu Finka dzieje się coś z pozoru zwyczajnego, ale przedstawionego w dziwny sposób, jak np. odklejające się tapety w pokoju hotelowym, czy też obecne w pokoju zdjęcie, które zapowie przyszłość bohatera. Protagonista jest zagubiony i nieszczęśliwy, przy czym może budzić w widzu

zarówno współczucie i sympatię, jak i niechęć oraz irytację. Turturro otrzymał za tę rolę Złotą Palmę, natomiast John Goodman, w świetnej roli szaleńca został nominowany do Złotego Globu. Autorem zdjęć był Roger Deakins, późniejszy wieloletni współpracownik Coenów.

Trzy lata później bracia Coen wspólnie z Samem Raimim stworzyli projekt zatytułowany Hudsucker Proxy. Film opowiada o przypadkowym człowieku, który niespodziewanie zostaje szefem wielkiej firmy. Chociaż komedia ta była nominowana do Złotej Plamy, uważana jest za jeden z gorszych filmów Coenów. Jednak kolejny film Braci, czyli Fargo, odniósł sukces zarówno wśród publiczności, jak i krytyków. Film zgarnął szereg nagród, w tym Złotą Palmę za najlepszą reżyserię i dwa Oscary: dla Frances McDormand za najlepszą aktorkę pierwszoplanową i dla Joela oraz Ethana za najlepszy scenariusz. Sprzedawca samochodów (William H. Macy) potrzebuje dużej sumy pieniędzy na rozpoczęcie własnej działalności finansowej – jest bowiem uzależniony od bogatego i zarazem skąpego teścia. Wymyśla sprytny, jego zdaniem, plan: dwaj wynajęci przestępcy mają porwać mu żonę, wynegocjować od teścia okup i podzielić się nim z pomysłodawcą tego przedsięwzięcia. Oczywiście wszystko się gmatwa i ostatecznie kończy tragicznie. Drugi wątek dotyczy młodej, ciężarnej policjantki, prowadzącej sprawę zabójstw dokonanych przez porywaczy (w tej roli Frances McDormand). Choć kobieta wydaje się zbyt prostolinijna i za mało przebiegła, by przechytrzyć złych przestępców, to właśnie ona zaskarbia sobie sympatię odbiorców. Przestępcy są momentami komiczni, momentami żałośni. W rolę jednego z nich wcielił się, znany już ze współpracy z Coenami, Steve Buscemi. Ciekawym pomysłem było umieszczenie czasu akcji zimą. Bezkresne, białe krajobrazy dodają filmowi posępnego uroku.

Ethan Coen miał w tamtym czasie krótką przygodę z pisarstwem. W 1998 został opublikowany jego zbiór opowiadań, napisanych w stylu scenariuszowym pt.: Gates of Eden. W wersji audio występują m. in. John Goodman, Steve Buscemi, John Turturro i William H. Macy.

Zwariowane komedie i mroczne thrillery

lebowski bracia coen

John Turturro jako Jesus. Kadr z filmu Big Lebowski

Najbardziej znany, kultowy film Joela i Ethana to z pewnością Big Lebowski. Absurd i czarny humor, często zupełnie niesmaczny, osiągają tutaj apogeum. Głównym bohaterem jest „Koleś” Lebowski (Jeff Bridges), podstarzały hippis, który większość czasu spędza na kręgielni z przyjaciółmi: weteranem z Wietnamu Walterem Sobchakiem (John Goodman) oraz małomównym Donnym (Steve Buscemi). Wkrótce protagonista zostanie wplątany w zakręconą intrygę związaną z porwaniem żony pewnego bogacza. Podobnie jak w innych filmach Coenów, tutaj także bohaterowie nieraz podejmują głupawe decyzje, co rodzi humor, ale też prowadzi do kolejnych nieszczęść. W pamięć zapada rola Johna Turturro, który odtwarza ekscentryczną postać pedofila paradującego w neonowym stroju, a także feministki (Julianne Moore), wykorzystującej głównego bohatera jako dawcę nasienia.

Bracie, gdzie jesteś to komedia nawiązująca do Odysei Homera, której podobno bracia Coen nie czytali. Wbrew pozorom nie było to wcale konieczne – w kulturze można przecież bazować na kliszach które są przez ogól ludzi dobrze rozpoznawalne. W tej historii o niezbyt lotnych uciekinierach z więzienia mamy przede wszystkim długą i pełną przygód podróż, ślepego starca-wyrocznię, syreny, cyklopa i głównego bohatera nazywanego Ulissesem. Film pełen jest niespodziewanych zwrotów akcji i ciepłego humoru, choć nie brakuje też momentów groźnych.

Po lżejszych, choć niepozbawionych głębszej myśli komediach Coenowie realizują film nawiązujący do poetyki noir zatytułowany Człowiek, którego nie było. Bohaterem jest fryzjer (Billy Bob Thornton), samotny i introwertyczny mężczyzna, który pragnie zmienić coś w swoim życiu. Pewnego dnia otrzymuje propozycję biznesową – może zostać współwłaścicielem sieci pralni chemicznych, ale na rozkręcenie biznesu musi wyłożyć sporą sumę, której oczywiście nie ma. Protagonista postanawia zaszantażować kochanka swojej żony (Frances McDormand) i nawet udaje mu się w ten sposób uzyskać pieniądze, ale wywoła to ciąg niespodziewanych i katastrofalnych dla bohatera wydarzeń. Film opowiada o tym, jak życiem człowieka rządzi los i przypadek. Został zrealizowany w czerni i bieli, a akcja toczy się głównie nocą. Ciekawy efekt wywołały gry świateł i cieni.

Kolejnym filmem Braci było Okrucieństwo nie do przyjęcia. To raczej lekka, całkiem zwariowana komedia (prawie) romantyczna, nie ma ona bowiem za wiele wspólnego z tym, co powszechnie określa się tym mianem. Piękna Marylin (Catherine Zeta-Jones) utrzymuje się ze związków z bogaczami, których uwodzi, doprowadza przed ołtarza, po czym porzuca, efektownie rozwodząc się i zatrzymując połowę majątku dla siebie. W końcu trafia jednak na godnego przeciwnika – adwokata (George Clooney), który nie pozwala jej zarobić na kolejnej sprawie rozwodowej. Bohaterka chce się zemścić w wiadomy sposób: uwodząc i oskubując z pieniędzy wziętego mecenasa.

Rok później bracia Coen nakręcili Ladykillers, czyli zabójczy kwintet, kolejną rozrywkową, lecz zarazem całkiem inteligentną komedię. Tym razem romantyzmu w niej brakuje, jest natomiast żądza bogactw. Podający się za profesora literatury włamywacz (Tom Hanks) wprowadza się do domu pewnej prostej i pobożnej staruszki, by z piwnicy przekopać tunel do sejfu pobliskiego kasyna. Pomagają mu w tym czterej mało rozgarnięci towarzysze, których niezbyt lotne posunięcia dostarczą materiału do kolejnych gagów. Film jest remakiem brytyjskiej komedii Jak zabić starszą panią z Alekiem Guinnessem w roli głównej. Nawiązuje także do powieści Tajemnica jeziora Raymonda Chandlera, z której dialogi zostały włożone w usta bohaterów Ladykillers.

no country

Psychopatyczny, ale postępujący z zimną krwią Anton Chirurgh. Kadr z film To nie jest kraj dla starych ludzi

Następny film Coenów przerwał może nie najlepszą passę komediową. To nie jest kraj dla starych ludzi został obsypany nagrodami, w tym czterema Oscarami: za najlepszy film, reżyserię i scenariusz oraz dla Javiera Bardema za genialną rolę psychopatycznego mordercy. Ekranizacja powieści Cormaca McCarthego przedstawia historię Llwelyna Mossa (Josh Brolin), który przypadkowo natrafia na miejsce mafijnej masakry i znajduje tam walizkę z dwoma milionami dolarów. Zabiera ją, ale szybko okazuje się, że był to błąd. Jego śladem zaczyna bowiem podążać bezwzględny morderca, niszczący wszystkich, którzy staną mu na drodze. Film jest przejmujący i przerażający: pokazuje, że zło rodzi się znikąd i nie można go racjonalnie wytłumaczyć. Co gorsza, nie można też go powstrzymać. Szeryf (Tommy Lee Jones) jest człowiekiem zrezygnowanym, który wie, że nie potrafi sprostać swoim obowiązkom. To nie jest kraj dla starych ludzi nawiązuje do ponurej filozofii egzystencjalistycznej i jest przy ty wciągającym, trzymającym w napięciu thrillerem.

Rok później na ekrany weszła komedia Tajne przez poufne. Znów przewija się tutaj plejada gwiazd: Brad Pitt, Tilda Swinton, George Clooney i John Malkovich. Fabuła jest zagmatwana i wielowątkowa. Były agent CIA (Malkovich) zwolniony za nadużywanie alkoholu, chce zemścić się na ex-pracodawcach i postanawia spisać wspomnienia, w których wyjawi tajemnice wywiadu. Wykorzystuje to jego dążąca do rozwodu żona (Swinton), podkradając komputerowe notatki. Następnie trafiają one w ręce niezbyt inteligentnego pracownika siłowni (Pitt), który wraz ze swoją podstarzałą koleżanką zbierającą na operacje plastyczne (Frances McDormand) postanawia zaszantażować byłego agenta i zdobyć w ten sposób spore pieniądze. Oczywiście, jak to u Coenów, wszystko się gmatwa i wychodzi zupełnie inaczej, niż być miało. Najciekawszym elementem filmu jest nie poplątana fabuła, ale świetnie odtworzone postaci: szczególnie urzeka tutaj para półgłówków z siłowni. Wszystkie postaci, poza żoną byłego agenta, zostały napisane właśnie dla tych aktorów, którzy je odtwarzają.

W 2008 r. Ethan zadebiutował w roli dramaturga. W teatrze Off-Broadway była wystawiana jego sztuka pt.: Almost an Evening. Wyreżyserował ją Neil Pepe, a główną rolę zagrał Francis Murray Abraham. Przedstawienie zdobyło dobre recenzje i było później wystawiane także w innych teatrach.

Najnowsze filmy

poważny człowiek bracia coen

Kochanek żony pociesza zdradzonego męża. Kadr z Poważnego człowieka

Poważny człowiek to komedia rozgrywająca się w latach 60. Głównym bohaterem jest Żyd, Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg), który wiedzie spokojne życie wykładowcy akademickiego. Jednak nagle wszystko zaczyna się psuć: żona żąda rozwodu i chce się związać z dobrym przyjacielem Larrego, bohater może zostać zwolniony z pracy, a w dodatku zaczyna nachodzić go azjatycki student niezadowolony z wyniku testu. Bohater jest wobec rzeczywistości bierny i nie potrafi przeciwstawiać się przeciwnościom losu. Powtarza tylko „przecież ja nic nie zrobiłem” i z dziecięcą naiwnością liczy na to, że wszystko naprawi się samo. Gopnik budzi sympatię, ale i litość. Ciekawie zostały przedstawione jego dzieci: typowe nastolatki, które niezbyt przejmują się rodzinnym kryzysem, a bardziej od własnych rodziców zajmują ich spotkania ze znajomymi oraz palenie marihuany. O filmie pisano, że jest autobiograficzny, ale bracia Coen tłumaczyli, że jedyne elementy zaczerpnięte z ich życia to żydowskie pochodzenie oraz profesja ojca.

Po lżejszych komediach znów pojawia się film o poważniejszym charakterze – Prawdziwe męstwo. Coenowie sięgają tym razem po klasyczny amerykański gatunek, czyli western. Film jest remakiem obrazu z 1967 r. pod tym samym tytułem. Tam zagrał John Wayne, a u Braci Jeff Bridges, który po raz kolejny dowiódł swojego aktorskiego kunsztu. Czternastoletnia dziewczyna (Hailee Steinfeld) chce pomścić śmierć ojca. W tym celu wynajmuje szeryfa Cogburna (Bridges), który przy swoim lenistwie i pijaństwie nie wydaje się być najlepszym towarzyszem dla młodej panny. Jest jednak twardym facetem, co daje nadzieję na złapanie zabójcy ojca. Do tej dziwnej pary dołącza jeszcze tajemniczy rewolwerowiec (Matt Damon), który ma w tym swój ukryty cel… Wciągająca fabuła, dobre aktorstwo i ciekawe portrety bohaterów tworzą razem naprawdę dobre kino.

llwelyn bracia coen

Oscar Isaac i rudy kot. Kadr z Co jest grane, Davis?

Ostatni, jak na razie, film Coenów zatytułowany Co jest grane, Davis? opowiada o Llwelynie, młodym muzyku (Oscar Isaac), który podejmuje pewne wysiłki, by stać się sławnym i zacząć na swojej muzyce zarabiać. W gruncie rzeczy jest jednak dość leniwym, nijakim człowiekiem, który nie potrafi poukładać sobie własnego życia. Ma romans z dziewczyną przyjaciela, noce spędza u nieco już tym zmęczonych przyjaciół, a za dnia próbuje swoich sił w przesłuchaniach muzycznych. Bohater jest dość antypatyczny i nie budzi takiej sympatii, jak postaci w poprzednich filmach Coenów. Aby ocieplić jego wizerunek Bracia wprowadzają zabawny wątek z uroczym, rudym kotem, za którym Llwelyn będzie się uganiał przez pół filmu. W dobrym epizodzie pojawia się John Goodman. Na uwagę zasługuje także muzyka folkowa, czasem świetna, a kiedy indziej traktowana z przymrużeniem oka. Film otrzymał Grand Prix festiwalu w Cannes.

Przyszłe filmy i inne projekty

Na luty 2016 planowana jest premiera Ave, Cezar!, filmu satyrycznego opowiadający o Hollywood lat 50. Na ekranie pojawią się „standardowi” aktorzy Coenów: Geogre Clooney, Josh Brolin, Frances McDormnad, a także Tilda Swinton, Scarlett Johansson i Ralph Fiennes. Bracia są również zaangażowani w tworzenie filmu Suburbicon w reżyserii Clooneya.

Joel i Ethan Coen nie ograniczają się tylko do pracy przy własnych filmach. W ostatnich latach napisali kilka scenariuszy dla innych reżyserów. Gambit, czyli jak ograć króla to komedia kryminalna w reżyserii Michaela Hoffmana z Colinem Firthem i Cameron Diaz w rolach głównych. W 2014 r. na ekrany wszedł Niezłomny Angeliny Jolie, opowiadający o biegaczu wziętym do niewoli podczas II wojny światowej. Napisali także scenariusz do Mostu szpiegów Stevena Spielberga, który będzie miał premierę 27 listopada. W rolę głównego bohatera wciela się Tom Hanks.

Bracia Coen to światowej klasy filmowcy, zajmujący się reżyserią, scenariopisarstwem, produkcją oraz montażem. Tworzą na tyle świetnie dobrany i jednomyślny duet, że nazywani są czasem „dwugłowym reżyserem”. Znani są ze współpracy z tymi samymi aktorami, m. in. z: Frances McDormand, Georgem Clooney’em, Stevem Buscemim, Johnem Goodmanem, Jonem Polito, Johnem Turturro, Jeffem Bridgesem oraz Joshem Brolinem. Reżyserzy często zatrudniają też zaprzyjaźnionych członków ekipy filmowej, takich jak np. Carter Burwell (muzyka), Roger Deakins (zdjęcia), Mary Zophres (kostiumy), Nancy Haigh (scenografia) czy Skip Lievsay (dźwięk). Coenów najsilniej inspirują dwa gatunki: komedia oraz film czarny. Pełnymi garściami czerpią także z literatury noir: szczególnie z powieści Dashiella Hammetta, Raymonda Chandlera czy też Jamesa M. Caine’a. Lubią zabawę stereotypami, kliszami gatunkowymi i nawiązaniami do innych dzieł. Jednocześnie nie stronią od ponurego egzystencjalizmu, który czasem ukrywają za fasadą komediowości. W filmach Braci aż roi się od niezbyt inteligentnych antybohaterów, którzy na drodze do lepszego życia pakują się w nieustanne tarapaty. Coenowie nieustannie wyśmiewają i obnażają amerykański sen, który w ich filmach przybiera kształt przestylizowanej karykatury: każdy, kto za bardzo pragnie pieniędzy, zostanie za to ukarany, a najlepszym sposobem na życie jest prostota i zadowolenie z tego, co się ma. Wiele uwagi poświęcone jest także ślepemu losowi, który kieruje życiem bohaterów – szczególnie tych, którzy go niepotrzebnie kuszą. W kinie braci Coen równolegle współistnieją zwariowane komedie oraz mroczne thrillery i trudno stwierdzić, w którym z tych gatunków reżyserzy osiągają większe sukcesy. Z pewnością słusznie uznawani są za jednych z najciekawszych i najbardziej utalentowanych twórców kina.


Małgorzata Stasiak

Pełnometrażowe filmy braci Coen:

  1. Śmiertelnie proste (Blood Simple, 1984)

  2. Arizona Junior (Raising Arizona, 1987)

  3. Ścieżka strachu (Miller’s Crossing, 1990)

  4. Barton Fink (1991)

  5. Hudsucker Proxy (The Hudsucker Proxy, 1994)

  6. Fargo (1996)

  7. Big Lebowski (The Big Lebowski, 1998)

  8. Bracie, gdzie jesteś? (O Brother, Where Art Thou?, 2000)

  9. Człowiek, którego nie było (The Man Who Wasn’t There, 2001)

  10. Okrucieństwo nie do przyjęcia (Intolerable Cruelty, 2003)

  11. Ladykillers, czyli zabójczy kwintet (The Ladykillers, 2004)

  12. To nie jest kraj dla starych ludzi (No Country for Old Men, 2007)

  13. Tajne przez poufne (Burn After Reading, 2008)

  14. Poważny człowiek (A Serious Man, 2009)

  15. Prawdziwe męstwo (True Grit, 2010)

  16. Co jest grane, Davis? (Inside Llewyn Davis, 2013)

Bibliografia:

  1. Błażej Hrapkowicz, Bracia Coen: wątpiący relatywiści,<dostęp: http://www.dwutygodnik.com/artykul/1824-bracia-coen-watpiacy-relatywisci.html>.

  2. Dominika Kulińska, Egzystencjalne kino braci Coen, <dostęp: http://kino-braci-coen.eprace.edu.pl>.

  3. Janusz Wróblewski, Joel i Ethan Coenowie, <dostęp: http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kultura/278624,3,joel-i-ethan-coenowie.read>.

  4. Ethan i Joel Coen, Wierzymy w duchy, rozm. przepr. Robert Ziębiński, <dostęp: http://kultura.newsweek.pl/wierzymy-w-duchy—bracia-coen-dla–newsweeka-,55111,1,1.html>.

  5. Robert Ziębiński, Alfabet braci Coen, <dostęp: http://kultura.newsweek.pl/alfabet-braci-coen,37116,1,1.html>.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Free apk download Free pdf download