Wybitni reżyserzy – Steven Spielberg

Kariera Stevena Spielberga w Hollywood zdaje się mieć przebieg bliski ideału. Rozpoczęta przez niego bardzo wcześnie praca w „fabryce snów” rozwinęła się niezwykle szybko, a niebagatelny (jeden z największych w historii kina) sukces komercyjny pozwolił mu uzyskać dużą niezależność. Absolutnym fenomenem jest liczba pozycji zwanych kultowymi, które wyszły spod kamery tego reżysera i producenta. Wystarczy wymienić Szczęki, Park jurajski czy serię filmów o Indianie Jonesie, by uznać tego człowieka za legendę kina, a przecież lista jego sukcesów jest znacznie, znacznie dłuższa.

Kręcenie filmów zaczynał jeszcze jako nastolatek w końcówce lat 50. od krótkich, amatorskich filmów. W 1968 roku powstał jego pierwszy znaczący utwór, niespełna półgodzinny Amblin, który został nagrodzony na festiwalach w Atlancie i w Wenecji. Po takim sukcesie młody Spielberg od razu otrzymał 7-letni kontrakt reżyserski w wytwórni Universal. W wyniku tej umowy w ciągu kilku kolejnych lat powstała seria filmów telewizyjnych pod kierownictwem młodego twórcy z Ohio. Jednym z nich był Pojedynek na szosie, popis reżyserskich umiejętności, stanowiący dzisiaj najlepszy przykład wydajności pracy za kamerą. Spielberg stworzył bardzo udany thriller wykorzystując niezwykle skąpy przydział zaledwie 16 dni zdjęciowych. Opowiada on o niesamowitej przygodzie kierowcy ściganego przez tajemniczą ciężarówkę. Przyczyna „pojedynku” nie jest znana, ale wiadomo, że kierowca ciężarówki ma jak najgorsze zamiary. Mimo niezbyt skomplikowanej fabuły, film zachwyca mistrzowsko utrzymywanym napięciem, przedsmakiem tego, co pokazano później w Szczękach. Produkcja została na tyle ciepło przyjęta, że doczekała się również wersji kinowej. Tymczasem młody reżyser dostał zielone światło do tworzenia kolejnych filmów.

W 1974 roku Spielberg zalicza debiut na wielkim ekranie. Sugarland Express to film opowiadający o porwaniu policjanta przez małżeństwo, które stara się odzyskać prawa do opieki nad synem. Sugarland Express okazał się kolejnym sukcesem reżysera z Ohio, przez lata pokazywanym w szkołach filmowych jako przykład doskonałej pracy operatorskiej. Jednak sława tego dramatu nie może być porównywana do sukcesu produkcji o rok późniejszej – Szczęk. Uhonorowany trzema Oscarami film do dziś uznawany jest za jeden z największych klasyków kina grozy. Odniósł też spektakularny sukces kasowy przynosząc 470mln dolarów1 przy budżecie wynoszącym 7mln. W celu uzyskania jak najlepszego efektu rzeczywistości, Spielberg zrezygnował ze stosowanych dotąd w kinie miniatur. Postanowił, że jego rekin ludojad ma być najrealniejszy jak tylko się da. Stworzenie sztucznego potwora pochłonęło ponad 10% budżetu, ale decyzja okazała się ze wszech miar słuszna. Szczęki to również pierwsza filmowa produkcja realizowana na otwartym morzu. Mimo oczywistej wartości, nie jest to kino najwyższej próby. Po 40 latach od premiery, dzieło Spielberga warto oglądać już głównie ze względu na wartość historyczną oraz świetnie budowaną dramaturgię. Zaskakuje to, iż autor zrezygnował z tworzenia kolejnych części tego przeboju, być może wyczuwając w nim brak potencjału na stworzenie wartościowej serii.

Sukces Szczęk poprawił pozycję artysty w środowisku filmowym, zapewniając mu autonomię twórczą i pełniejszą kontrolę nad finalnym efektem swojej pracy. Spielberg należał, obok Lucasa i Scorsesego, do nowej generacji Hollywood, nie bojącej się nawiązań do europejskich nurtów nowej fali. Dużym poważaniem wśród młodych reżyserów z Ameryki cieszył się François Truffaut, słynny francuski reżyser, który wystąpił w kolejnej produkcji Spielberga – Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia. Tematem dzieła są kontakty z pozaziemską cywilizacją. Jego innowacyjność polega na zamianie czysto militarnego charakteru wizji lądowania UFO na charakter obyczajowy. Po raz kolejny reżyser z Ohio stworzył film, który zarobił zawrotną ilość pieniędzy, bo ponad 300mln przy budżecie wynoszącym 20mln dolarów. Bliskie spotkania… obok Gwiezdnych wojen wymieniane są jako pionierzy nurtu Kina Nowej Przygody określającego wysokobudżetowe filmy przygodowe, tworzone w dużej liczbie od drugiej połowy lat 70. Produkcje z tego nurtu cechuje wartka akcja, obfitość efektów specjalnych i elementy humorystyczne mające rozładowywać napięcie.

Harrison Ford jako Indiana Jones

Harrison Ford jako Indiana Jones

1941 to zrobiona z dużym rozmachem komedia opowiadająca o załodze japońskiej łodzi podwodnej, która w czasie II wojny światowej chce zaatakować Hollywood. Wysoki koszt filmu zwrócił się w dużo mniejszym stopniu niż zakładano, ale nie zatrzymało to Spielberga w drodze na szczyt. Już dwa lata później na ekranach ukazał się być może największy hit tego reżysera, pierwsza część serii o Indianie Jonesie – Poszukiwacze zaginionej Arki. Postać brawurowego archeologa noszącego zniszczoną skórzaną kurtkę, fedorę, bicz i rewolwer znana jest niemal wszystkim kinomanom, nawet tym, którzy nie mieli dotąd szczęścia oglądać filmów z serii. Akcja Poszukiwaczy zaginionej Arki dzieje się w latach 30. XX wieku, tuż przed wybuchem wojny. Przedstawiciele amerykańskiego rządu obawiają się rosnącego zainteresowania Niemców religijnymi artefaktami i postanawiają pokrzyżować ich plany wysyłając Jonesa by odnalazł legendarną Arkę Przymierza zanim zrobią to naziści. Wykorzystując liczne na całym świecie kontakty towarzyskie, sprytny archeolog rusza do wyścigu z cynicznymi niemieckimi badaczami,którzy stosują brutalne i bezwzględne metody jeszcze przed wybuchem wojny. Przygody Indiany Jonesa to sztandarowe dzieło nurtu Kina Nowej Przygody, który powstał głównie dzięki współpracy Spielberga z jego przyjacielem, George’em Lucasem, twórcy powstających mniej więcej w tym samym czasie Gwiezdnych wojen. Opowieść o amerykańskim archeologu jest wynikiem współpracy tych panów: Lucas jest jej producentem, a Spielberg reżyserem. Nie można zapominać, że serię o Indianie Jonesie z sagą Lucasa łączy jeszcze postać wybitnego aktora, Harrisona Forda, grającego w obu pierwszoplanowe role.

O sukcesie kasowym tego przedsięwzięcia nie trzeba chyba nikogo przekonywać, dzięki niemu pozycja Spielberga w branży stała się zupełnie wyjątkowa. Niespełna 35-letni reżyser miał już w 1981 roku na koncie trzeci sukces kasowy z najwyższej półki. Co więcej, Poszukiwacze zaginionej Arki powstali za około połowę oferowanych przez Paramount funduszy (ok. 18mln dolarów), a zdjęcia ukończono 2 tygodnie przed czasem. Dla wytwórni filmowych współpraca ze Spielbergiem układała się jak marzenie. Pierwsza część serii zdobyła tytuł najbardziej dochodowego filmu roku (prawie 100mln w 1981 roku2, dziś prawie 400mln), druga część, z 1984, uplasowała się wówczas na 8 miejscu na liście najbardziej dochodowych filmów wszechczasów (wtedy ponad 100mln,3 333mln do dziś). Trudno się dziwić, że przed produkcją trzeciej części (1989 r.) właściciele sieci kin w ciemno wykupili prawa do wyświetlania filmu za łącznie ok. 40 mln dolarów, zapewniając wytwórni zwrot kosztów jeszcze przed produkcją! I to mimo podwojenia budżetu względem części pierwszej. Zdecydowanie wyższe kwoty wchodziły w grę w latach 10. XXI wieku, gdy w 2008 roku do kin wchodziła czwarta część przygód archeologa z biczem. Wyłożone 185mln dolarów zaowocowało zyskami sięgającymi niemal 800mln. Oprócz tego, Indy stał się marką produkującą pieniądze na innych polach, takich jak gadżety, książki, gry. W latach 90. ukazały się również dwa seriale o tej barwnej postaci Kroniki młodego Indiany Jonesa i Przygody młodego Indiany Jonesa również w produkcji Lucasa. Twórczość Spielberga przez długie lata utożsamiana była właśnie z Indiana Jonesem. Reżyser ten walnie przyczynił się do uratowania sytuacji finansowej kina w ciężkim okresie rywalizacji z rozprzestrzeniającym się medium telewizji i nośnikami video.

*

Wracając do lat 80., już rok po Poszukiwaczach, ukazał się E.T., opowieść o sympatycznym kosmicie, który gubi się na Ziemi i zaprzyjaźnia z młodym Elliotem. Chłopak pomaga mu w powrocie na ojczystą planetę napotykając po drodze na wiele przygód. Idea istoty z innej planety, która nie ma zamiaru wyrządzenia nikomu krzywdy nawiązuje do starszych o pięć lat Bliskich spotkań trzeciego stopnia, a sam film odniósł nie mniejszy sukces artystyczny i kasowy. Opowieść ta posiada strukturę baśniową i zawiera ciekawe podteksty psychologiczne dotyczące dzieciństwa, co czyni go ponadczasowym. Dużym osiągnięciem technicznym było stworzenie postaci E.T., a właściwie kilku modelów o różnej specyfice dla różnych typów ujęć. Liczby związane z kwestią finansową po raz kolejny są niesamowite. 10,5mln dolarów budżetu wygląda skromnie przy prawie 800mln zarobionych do tej pory. Charakterystyczny obrazek z E.T. przedstwiający Elliota lecącego rowerem z zaprzyjaźnionym kosmitą w koszyku użyty został w logo wytwórni Amblin Entertainment (nazwa pochodzi od wspomnianego filmu Amblin) założonej na początku lat 80. między innymi przez Spielberga. Zajmuje się ona produkcją (nie zawsze samodzielnie) jego filmów, ale też innych reżyserów. Sam Spielberg coraz częściej zaczął wcielać się w rolę producenta. Wytwórnia Amblin ma na swoim koncie (poza filmami założyciela) takie hity jak: Faceci w czerni, Twister, Powrót do przyszłości czy Gremliny rozrabiają.

E.T. w jednej z magicznych scen

E.T. w jednej z magicznych scen

W 1984 roku wychodzi Indiana Jones i Świątynia Zagłady. Tym razem charyzmatyczny archeolog przypadkowo trafia do biednej wioski w Indiach i motywowany chęcią pomocy oraz odnalezienia legendarnych kamieni Shankary stawia czoło groźnej, potajemnej sekcie wyznawców kultu Kali. Tym razem twórcy wykorzystali po części konwencję filmu grozy, pokazując na ekranie brutalne sceny rytualnych mordów wykonywanych przez wyznawców okrutnego kultu. Spośród trzech części powstałych w latach 80. ta wydaje się być wykonana najsłabiej, nie dorównując dramaturgią części poprzedniej, a humorem i polotem kolejnej.

Kolejne dwa filmy odstępują od konwencji Kina Nowej Przygody na rzecz kina bardziej emocjonalnego i zaangażowanego społecznie. Mowa o Kolorze purpury z 1985 r. i Imperium Słońca z 1987. Pierwszy opowiada o czarnoskórej społeczności Stanów Zjednoczonych początku XX wieku i perypetiach Celie Jonson granej przez dwie aktorki: Desretę Jackson i debiutującą Whoopi Goldberg. Tematem filmu jest pragnienie miłości i ludzka godność. Z kolei Imperium Słońca opowiada o losach nastoletniego Jima Grahama, który gubi swoich rodziców w tłumie podczas inwazji Japończyków na Szanghaj w czasie II wojny światowej. Mimo zdobytych nagród i trwającej po dziś dzień popularności, film nie odniósł wielkiego sukcesu. Z jednej strony poprzez postać graną przez Johna Malkovicha ciekawie zaprezentowany jest motyw walki o przeżycie w obozach dla uchodźców oznaczającej nieustanne kombinowanie, z drugiej strony nie każdego wzrusza obraz młodziutkiego Christiana Bale’a patetycznie śpiewającego do maszerujących żołnierzy. Imperium Słońca jest ciekawą historią, ale przedstawioną z perspektywy nie grzeszącego bystrością młodego chłopaka w konwencji typowo hollywoodzkiego wyciskacza łez.

W 1989 wychodzą dwa filmy w reżyserii Spielberga. Indiana Jones i ostatnia krucjata, czyli trzecia część przygód energicznego archeologa, w której u boku Harrisona Forda do poszukiwań świętego Graala wyrusza grający jego ojca Sean Connery oraz Na zawsze, nie cieszący się przesadną popularnością melodramat opowiadający o duchu pomagającym swojej ukochanej ułożyć sobie życie po jego stracie. W 1991 roku premierę ma Hook czyli bardzo swobodna adaptacja Piotrusia Pana. W filmie występuje wiele gwiazd, co nie pomogło w stworzeniu wartościowego dzieła: Piotrusia gra czterdziestoletni Robin Williams, kapitana Hooka Dustin Hoffman, a Dzwoneczka Julia Roberts.

Mniej udane produkcje nie przystopowały bynajmniej niesamowitej kariery reżysera. Rok 1993 był w jego karierze niezwykle owocny, premierę miały bowiem Park Jurajski i Lista Schindlera. Pierwszy z nich, bardziej nastawiony na komercję, to fantastyczna historia o sklonowaniu dinozaurów i umieszczeniu ich w swoistym zoo-parku na bezludnej wyspie gdzieś na Pacyfiku. Podziwianie wspaniałych krajobrazów i realistycznych modeli prehistorycznych stworzeń łączy się z elementami strachu, gdy okazuje się, że systemy bezpieczeństwa doznają awarii. Park Jurajski prezentuje niespotykaną skalę nowych efektów specjalnych, stanowiąc obok Szczęk i E.T. kolejny milowy krok w tej dziedzinie kinematografii dokonany przez Spielberga. Od premiery minęło ponad 20 lat, ale film ten nadal prezentuje się zaskakująco dobrze pod względem wizualnym i dramaturgicznym. Mimo komercyjnego charakteru produkcji, twórcy zawarli w fabule problematykę etyczną z dziedziny ekologii, co czyni pierwszą część słynnej serii wartościowym dziełem. Jednocześnie jest on nawet do tej pory jedną z bardziej dochodowych pozycji w historii kina, z przychodem przekraczającym miliard dolarów. Zupełnie czym innym jest Lista Schindlera, oparta na powieści Thomasa Keneally’ego oraz prawdziwych wydarzeniach, która zdobyła 7 Oscarów i jest być może najambitniejszy film w dotychczasowej karierze Spielberga. Jest to historia niemieckiego przedsiębiorcy, Oskara Schindlera, który podczas II wojny światowej uratował wielu Żydów przed pracą w obozach koncentracyjnych. Był to pierwszy raz, kiedy twórca Szczęk przyjechał pracować do Europy (zdjęcia robiono w Polsce). Reżyseria filmu była oferowana Romana Polańskiemu, jednak odrzucił on propozycję ze względu na zbyt osobisty charakter historii. Akcja dzieje się bowiem głównie w krakowskim getcie, w którym Polański spędził lwią część wojny. W tytułową rolę wcielił się Liam Neeson, warto zwrócić też uwagę na kreację komendanta obozu tworzoną przez Ralpha Fiennesa. W drugoplanowych rolach wystąpiło wielu polskich aktorów, np. Andrzej Seweryn, Olaf Lubaszenko, Paweł Deląg. Produkcja filmu tak mocno związanego z Polską znacząco przybliżyła postać Spielberga widzom z naszego kraju. Tym bardziej ze względu na dużą popularność dzieła.

*

Kontynuacja Parku Jurajskiego, zatytułowana Zaginiony świat: Park Jurajski powstała w 1997 roku. Podobnie jak produkowany przez Spielberga Park Jurajski III (2001) i Jurassic World (2015) – treścią, wymową i wpływami zbliżony jest do pierwowzoru. Również w 1997 roku wychodzi Amistad, historia czarnoskórych niewolników walczących o wyzwolenie i powrót do Afryki. Wystąpili tam między innymi Morgan Freeman i Anthony Hopkins (nominowany do Oscara). Jest to kolejny poruszający obraz w dorobku Spielberga, który coraz częściej zaczyna odchodzić od pierwotnej konwencji kina przygodowego.

Dużo bardziej znany jest jednak Szeregowiec Ryan, dramat wojenny, który niemal od razu stał się dziełem klasycznym gatunku. W historii kina zapisała się szczególnie fenomenalna sekwencja lądowania żołnierzy na plaży Omaha podczas „Dnia D” w 1944 roku. Fabuła opiera się na poszukiwaniach zaginionego szeregowca Jamesa Ryana (Matt Damon) przez niewielki oddział żołnierzy pod dowództwem kapitana Johna Millera (Tom Hanks). Szeregowiec Ryan słynie jednak przede wszystkim z przełomowych scen batalistycznych. Nagrodzony został pięcioma Oscarami i dwoma Złotymi Globami.

W kolejnych dwóch filmach Spielberg mierzy się z gatunkiem science-fiction. A.I. Sztuczna inteligencja opowiada o projekcie naukowców, którzy w świecie pełnym najrozmaitszych inteligentnych maszyn chcą umieścić robota zdolnego do ludzkich uczuć z miłością na czele. Owocem ich starań jest mały David, adoptowany przez małżeństwo, którego syn znajduje się w stanie śpiączki. Nie wszystko jednak potoczy się zgodnie z planem i David wkrótce zmuszony będzie odkrywać świat, w którym inteligentne roboty traktowane są jak istoty gorszej rasy, a zbuntowane osobniki są wychwytywane i pokazowo niszczone. W rolę głównego bohatera wciela się Haley Joel Osment, znany z filmu Szósty zmysł. Sztuczna inteligencja porusza różnorodne zagadnienia etyczne, jednakże robi to w sposób pozbawiony głębi. Mimo że wzruszający, obraz ten nie przedstawia wielkiej wartości artystycznej. Prezentuje za to ciekawe efekty komputerowe, przełomowe w tamtym czasie. Pierwotnie za kamerą stanąć miał Stanley Kubrick, jednakże zmarł w 1999 roku. Ciekawszą fabułę przedstawia za to Raport mniejszości z Tomem Cruisem w roli głównej (w rolach drugoplanowych m.in. Colin Farrell i Max von Sydow). W świecie przedstawionym istnieje technologia pozwalająca z niewielkim wyprzedzeniem przewidzieć morderstwa. John Anderton jest oficerem specjalnej służby zajmującej się prewencyjnym zatrzymywaniem potencjalnych zabójców i osadzaniu ich w więzieniach za zbrodnię, której nie zdążyli popełnić. Sytuacja komplikuje się, gdy bohater odkrywa, iż przepowiednie nie zawsze muszą być prawdziwe. Raport mniejszości to udany film, łączący wartką i trzymającą w napięciu akcję z inteligentną fabułą i dobrymi efektami specjalnymi.

W tym samym roku (2002) Spielberg kręci Złap mnie, jeśli potrafisz. Jest to oparta na faktach historia młodego fałszerza Franka Abagnale’a (Leonardo DiCaprio), który notorycznie wymykał się służbom specjalnym, metody jego działania śmiało można nazywać genialnymi. Mimo poważnego tematu, jest to komedia kryminalna, zawierająca wiele przezabawnych gagów, świetnie odegranych przez takie gwiazdy jak wspomniany DiCaprio, Tom Hanks, Christopher Walken czy Martin Sheen. Tom Hanks wystąpił również w kolejnym – Terminalu, komedii romantycznej o turyście z Europy Wschodniej, który utknął na lotnisku przez problemy z paszportem.

Eric Bana w filmie "Monachium" (2006)

Eric Bana w filmie “Monachium” (2006)

W 2005 roku wychodzi adaptacja słynnej powieści H.G. Wellsa Wojna światów pod tym samym tytułem. Rolę protagonisty Spielberg powierzył ponownie Tomowi Cruise’owi. Reżyser powraca do tematyki kontaktów ludzi z pozaziemską cywilizacją, tym razem jednak ujętej w sposób klasyczny – inwazji kosmitów. Film wykonany jest poprawnie, jednak powieść Wellsa została miejscami zmieniona przez dodanie kilku typowych dla kina Hollywoodu rozwiązań dramaturgicznych, przez co adaptacja wydawać się może kiczowata. Dużo ciekawszy jest za to film z tego samego roku opowiadający o grupie operacyjnej mającej za zadanie wyśledzenie osób odpowiedzialnych za głośne zamachy podczas igrzysk olimpijskich w 1972 roku. Monachium to sprawnie nakręcony, realistyczny film sensacyjny z mistrzowską kreacją odtwórcy głównej roli – Erica Bany. Jest to na pewno jeden z ambitniejszych pod względem treści filmów twórcy Szczęk.

W 2008 roku Spielberg kręci czwartą część Indiany Jonesa. W tym czasie w kinie panowała tendencja na produkowanie „odgrzewanych kotletów”, czyli kontynuacji kultowych serii z lat 80. i 90., które często okazywały się dużymi rozczarowaniami. Tak było w przypadku Indiany Jonesa i Królestwa Kryształowej Czaszki. Tym razem leciwy już archeolog przeczesuje lasy Ameryki Środkowej w poszukiwaniu magicznej Kryształowej Czaszki, a jego oponentem jest radziecka pani pułkownik. Pozornie wszystko powinno być na swoim miejscu, jednak fabule brakuje klimatu, błyskotliwości i polotu charakterystycznego dla części poprzednich. Nawet Harrison Ford nie porywał już tłumów tak jak dawniej.

W 2011 roku wychodzą Przygody Tintina, pierwszy w karierze Spielberga film animowany, adaptacja znanego komiksu autorstwa Hergé. W tym samym roku premierę ma również film aktorski Czas wojny. Jest to historia konia z czasów I wojny światowej, który w czasie wojennej zawieruchy wielokrotnie zmieniał właścicieli. W zasadzie jest to zbiór nowel, powiązanych ze sobą postacią konia, wokół której dzieje się akcja każdej z nich. Jest to ciekawy, choć mało porywający film kostiumowy.

W 2012 roku ukazał się przepięknie zrealizowany film propagandowy Lincoln z nagrodzoną Oscarem kreacją Daniela Day-Lewisa w roli Abrahama Lincolna. Fabuła opowiada o końcowym okresie życia słynnego prezydenta USA, kiedy w czasie trwania wojny secesyjnej starał się on ze wszystkich sił przeforsować znoszącą niewolnictwo poprawkę do konstytucji. Bardzo sprawnie odtworzono realia połowy XIX wieku, co zaowocowało Oscarem za najlepszą scenografię, jednak historycznie treść pozostawia wiele do życzenia. Film nie podejmuje problematyki tamtego okresu, przedstawiając tylko jeden punkt widzenia i mimo niezwykle skomplikowanego tła politycznego sytuacji skupia się niemal wyłącznie na treści poprawki do konstytucji.

27 listopada bieżącego roku premierę będzie miał Most szpiegów. Akcja dzieje się w czasach Zimnej Wojny, CIA przeprowadza akcję ratunkową amerykańskiego pilota więzionego w ZSRR. Warto odnotować, że scenariusz do filmu pisali bracia Coen. W planach jest kilka kolejnych filmów w reżyserii Spielberga, między innymi piąta część Indiany Jonesa oraz Robokalipsa, czyli kolejna opowieść o sztucznej inteligencji.

*

To, co urzeka najbardziej przy przyglądaniu się twórczości Spielberga, to jej różnorodność i niesamowity sukces komercyjny. Reżyser ten zawsze starał się na pozyskanie jak największego budżetu do filmów i zawsze, a szczególnie na początku kariery, zapewniał wytwórniom duże zyski. Jego twórczość jak mało która została doceniona przez Amerykańską Akademią Filmową, od której osobiście otrzymał 3 Oscary (na 12 nominacji), a reżyserowane przez niego filmy zdobyły aż 31 statuetek. Trudno zaprzeczyć, że twórca ten specjalizuje się w produkcji obrazów komercyjnych, skierowanych do masowego widza, często zbytnio nasyconych patosem i odwołującym się do prostych emocji. Nie można jednak z tego powodu odmówić mu ogromnego talentu i niebagatelnej roli przy rozwoju światowego kina. Jest to reżyser, który przez od kilkudziesięciu lat posiada dość animuszu, by tworzyć dzieła nowatorskie, nierzadko przełomowe pod względem technicznym. I chyba nikt inny stworzył tylu pozycji uważanych za kultowe.

Indiana Jones bliski emerytury

Indiana Jones bliski emerytury

Pełnometrażowe filmy Spielberga:

1. Pojedynek na szosie (1971)

2. Something Evil (1972)

3. Savage (1973)

4. Sugarland Express (1974)

5. Szczęki (1975)

6. Bliskie spotkania trzeciego stopnia (1977)

7. 1941 (1979)

8. Poszukiwacze zaginionej Arki (1981)

9. E.T. (1982)

10. Indiana Jones i Świątynia Zagłady (1984)

11. Kolor purpury (1985)

12. Imperium Słońca (1987)

13. Indiana Jones i ostatnia krucjata (1989)

14. Na zawsze (1989)

15. Hook (1991)

16. Park Jurajski (1993)

17. Lista Schindlera (1993)

18. Zaginiony Świat: Park jurajski (1997)

19. Amistad (1997)

20. Szeregowiec Ryan (1998)

21. A.I. Sztuczna inteligencja (2001)

22. Raport mniejszości (2002)

23. Złap mnie, jeśli potrafisz (2002)

24. Terminal (2004)

25. Wojna światów (2005)

26. Monachium (2005)

27. Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki (2008)

28. Przygody Tintina (2011)

29. Czas wojny (2011)

30. Lincoln (2012)

31. Most szpiegów (2015)

 

 

Bibliografia:

M. Hendrykowski, Steven Spielberg: zarys twórczości, Poznań 1994.

 

1Informacje o budżetach i dochodach zaczerpnięte ze strony filmweb.pl

2 M. Hendrykowski, Steven Spielberg: zarys twórczości, Poznań 1994

3Tamże.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Free apk download Free pdf download